Springruiter Maikel van der Vleuten: ‘Het geeft lucht als ik een ton verdien’

Translating…

In juni twee overwinningen in Saint-Tropez, in juli een in Lier en afgelopen weekend een in Aken. Als iemand sportief niet geleden heeft onder de coronacrisis, is het Maikel van der Vleuten. Na een verplichte pauze van drie maanden rijgt de 32-jarige springruiter de successen aaneen. Hij staat twaalfde op de wereldranglijst – de hoogst genoteerde Nederlander.

Heb je jezelf verrast?

„Niet echt. In de maanden dat ik niet reed, heb ik mijn paarden in topconditie gehouden. Nu eens trainden we in de buitenbak, dan weer in de galoppeerbak of de bossen. Ik bouwde elke week een parcours, waar de paarden gericht konden springen. Niet te moeilijk, maar wel uitdagend genoeg om ze bij de les te houden. Want dat is het risico hè, dat ze lui worden en motivatie verliezen.”

Zelf neem je zelden vrij. Je vader denkt dat die gedwongen pauze goed voor je was. ‘Maikel kwam aan andere dingen toe’, zei hij.

„Ik reis heel veel. Zeker driekwart van het jaar ben ik onderweg. Nu had ik opeens veel meer tijd voor mijn vriendin en Liza, mijn dochter van tweeënhalf. We zijn naar de dierentuin en een paar pretparken geweest. Ik heb geklust en getuinierd. Zeker die eerste weken van de coronacrisis heb ik me geen minuut verveeld. Daarna begon het een beetje te kriebelen.”

Je inkomen bestaat voor een deel uit prijzengeld en een deel uit handel. Voelde je druk om na de coronastop geldprijzen te winnen om de tegenvallende handel te compenseren?

„Met mijn vader [springruiter Eric van der Vleuten] en broer heb ik 46 stallen met zo’n veertig paarden, van alle leeftijden en niveaus. Mijn vader houdt zich vooral met de handel bezig. Aan mij de taak prijzengeld te winnen. Het geeft lucht als ik, zoals de afgelopen maanden, een ton verdien bij vier concoursen.”

Je vader en jij hebben niet alleen samen een bedrijf, hij is ook je coach. Heb je overwogen een andere coach te nemen om je carrière een nieuwe impuls te geven?

„Ik ben al jong begonnen in het familiebedrijf, nog toen ik op school zat. Als je je goed ontwikkelt, begin je niet zo snel aan iets nieuws. Wat niet wil zeggen dat mijn vader de enige is van wie ik dingen opsteek. Ik leer ook veel van hoe andere ruiters zaken aanpakken. Ik houd mijn ogen niet in mijn zak.”

Gevraagd naar een typering van jou zei je vader: ‘Maikel is gruwelijk fanatiek. Dat is zijn sterkste punt.’

„Oh ja, zei hij dat?”

Herken je je daarin?

„Dat fanatisme heb ik van hem én mijn moeder. Ze hebben me vroeger nooit uit bed hoeven trekken, hahaha.”

Ik betwijfel sterk of de Olympische Spelen volgend jaar doorgaan

De coronacrisis mag zijn prestaties dan niet negatief hebben beïnvloed, gek was het natuurlijk wel, zegt Van der Vleuten, om te rijden in een lege of schaars gevulde piste. Sinds de Olympische Spelen van 2012 in Londen, waar hij met de Nederlandse equipe zilver won, heeft Van der Vleuten een schare trouwe fans, die hem wekelijks post stuurt. „Die miste ik natuurlijk wel”, zegt hij, „al heb ik geen publiek nodig om goed te presteren. Mijndrivehaal ik ook uit de concurrentie met andere ruiters. Dan zweep je elkaar op.”

Was je teleurgesteld dat de Olympische Spelen niet doorgingen?

Hij zucht. „Ik had een routeplan uitgestippeld: acht concoursen in de maanden voor Tokio. Maar naarmate het virus zich verder verspreidde, vielen steeds meer wedstrijden af. Ik hoop dat de Spelen volgend jaar doorgaan, maar ik betwijfel sterk of het ervan komt. Mijn gevoel zegt dat we het virus voorlopig niet onder controle krijgen. En je kunt geen evenement organiseren waar mensen uit de hele wereld samenkomen, dat levert te veel risico’s op.”

Het houdt je niet erg bezig?

„Mijn doel is nu om de paarden in vorm te houden en het nodige te verdienen. Drie maanden voor de Spelen zie ik dan wel verder. Tokio zit in mijn achterhoofd, meer niet.”

Als ruiter reis je de hele wereld over. Is dat tijdens deze crisis niet riskant?

„Die risico’s probeer ik zo veel mogelijk te beperken. Bijvoorbeeld door met groepjes ruiters naar concoursen te vliegen in een privé-vliegtuig, zoals laatst met Marc Houtzager en een paar Belgische collega’s. Als je met een groep van tien zo’n vliegtuig huurt, zijn de kosten niet overdreven hoog. Zo mijd je drukke vliegvelden en heb je een directe verbinding. De paarden gaan dan met de vrachtwagen en mijn vader neemt de auto. Ik ben tijdens de coronacrisis maar één keer op een groot vliegveld geweest.”

De komende dagen is Van der Vleuten thuis in Someren met zijn toppaarden Dana Blue en Beauville Z aan het werk. Daarna rijdt hij naar Valkenswaard, voor het hoog gedoteerde springconcours van de Global Champions Tour. En daarna naar Saint-Tropez, voor nóg zo’n lucratief evenement. Want zoals hij zei: de schoorsteen moet wel roken.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 9 september 2020

Een versie van dit artikel verscheen ook in nrc.next van 9 september 2020

Lees Verder

Plaats een reactie