Nóóit meer met die dunne plastic zakjes frummelen in de supermarkt

Translating…

Wrijven. Blazen. Je hand in een krop sla of andijvie steken. Je vinger in een rijpe mango drukken. Het topje van een oude rubberen handschoen om je vinger doen. Hijgen. Hoesten. Kijken of er niemand in de buurt is en dan snel op je vingertoppen tuffen. Hand natmaken aan een pak vanillevla uit het koelvak en dan terug naar de groenteafdeling.

Ik stond in de supermarkt voor de zoveelste keer te prutsen met die flinterdunne zakjes die bedoeld zijn om je appels, je sperzieboontjes of chilipepers in te stoppen. Hoe ik ook frummelde, het openen lukte niet. Vroeger zou ik allang het topje van mijn wijsvinger in mijn mond hebben gestoken om hem te bevochtigen. Eén zo’n natte en dus stroevere vinger is voldoende om de twee laagjes plastic in een simpele wrijfbeweging tussen diezelfde vinger en de duim van elkaar te scheiden. Maar ja, dat was vroeger. Pre-corona. Pre-smetvrees.

Gefrustreerd pakte ik mijn telefoon erbij envroeg op Twitter om advies. Binnen no time hadden een stuk of honderd mensen gereageerd. De reacties waren grofweg in te delen in vijf categorieën: 1. Herkenning en medeleven. 2. Hilarische adviezen. 3. Serieuze zakjesopeninstructies. 4. „Ga gewoon naar de groenteboer, daar hebben ze papieren zakjes”. En 5. ‘De Beste Oplossing’.

Die Beste Oplossing bewaar ik voor het laatst. Laten we eerst eens kijken naar de serieuze zakjesopeninstructies. ‘Wrijven’ werd vaak genoemd. Bij mij werkt dat lang niet altijd, maar blijkbaar wreef ik tot nu toe te halfslachtig. Iemand schreef: „Keihard over de zak wrijven, handen in tegengestelde richting, alsof de zak zo’n stokje is waarmee mensen in survivalseries een vuurtje maken.” Aha. „Zakjes tegen elkaar wrijven”, schreef iemand anders. En verdomd, dat werkt ook. (Maar kost wel een hoop zakjes.)

Vernevelaar

Een andere veelgenoemde truc is blazen – aerosolenalarm! –, maar dan moet je wel „langs de openingszijde blazen”. Of wat dacht u van deze combinatietechniek: „Wrijven, en zodra er een kleine opening is blazen”. Verder geef ik u graag nog even mee dat de groenten in de meeste supermarkten continu worden natgehouden door een vernevelaar en dat je daar dus in geval van nood even je hand onder kunt steken.

Goed. Komen we bij de meest genoemde, meest logische en domweg Beste Oplossing: herbruikbare zakjes. In vrijwel elke supermarkt zijn, nota bene óp de groenteafdeling, fijnmazige nylon netjes te koop. Zakjes die – hoe heerlijk praktisch! – openen en sluiten met een trekkoordje, die te wassen zijn op 60 graden en waar je dus tientallen keren je sperzieboontjes in kunt stoppen. Of je broodjes, daar zijn ze ook geschikt voor.

Klopt, nylon is net als plastic gemaakt van aardolie en milieutechnisch ook niet ideaal. Maar toch schijnen dergelijke zakjes al na zo’n vijf keer gebruik duurzamer te zijn dan plastic frummelzakjes. En voor wie het nog beter wil aanpakken: bij Ekoplaza verkopen ze groente- en fruitzakjes van biologisch katoen. Online bestellen kan ook, bijvoorbeeld via bag-again.nl.

Komen we bij het enige probleem van herbruikbare zakjes: je moet ze wel méénemen naar de supermarkt, suffie. (Ik heb het hier tegen mezelf, hè) Dus stop er een stel in je boodschappentas, in je fietstas, of leg ze in de achterbak van de auto. Niet alleen goed voor het milieu; nooit meer hoeven frummelen doet ook wonderen voor je humeur.

Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 7 september 2020

Een versie van dit artikel verscheen ook in nrc.next van 7 september 2020

Lees Verder

Plaats een reactie