Fleet Foxes brengt vandaag verrassingsalbum uit: ‘Deze magie had ik nog nooit meegemaakt’

Translating…

Hij wist het even niet meer. Drie maanden had Robin Pecknold (34) zich opgesloten in zijn appartement, in New York, schuilend voor de pandemie. In zijn kast lag een harde schijf met daarop de muziek voor het vierde album van zijn band Fleet Foxes. Zeven maanden had hij er keihard aan gewerkt. Hij was er zowel voor naar het platteland van Portugal als naar hartje Parijs getrokken. De vijftien nummers klonken opgewekter en soulvoller dan de meerstemmige, melancholieke kampvuurhymnes waarmee de indiefolkband in 2006 vanuit het niets was doorgebroken.

Alleen: er miste nog iets. Teksten. „Alles wat ik had, was slecht”, zegt Pecknold aan de telefoon vanuit New York. En wat hij ook probeerde, het werd niet beter.

Hij moest ontsnappen, stapte in zijn auto, en begon te rijden. Het maakte niet uit waarheen.Quarantaine drives, noemt hij ze nu, die talloze ritten op weg naar nergens. Of beter: op zoek naar de goede regels. „Wat was begonnen met een wereldreis, eindigde opgesloten in een auto. In vier weken heb ik zesduizend mijl [bijna tienduizend kilometer] afgelegd, wat ongeveer neerkomt op het hele land doorrijden.”

Willekeurig gebrabbel

Maar het hielp. „Onderweg luisterde ik naar de demo’s en begon te zingen wat in me opkwam. Gewoongibberish, willekeurig gebrabbel. En op een of andere vreemde manier viel alles op zijn plek. Er zaten echt eurekadagen tussen waarop complete teksten tot me kwamen: alsof ik alles voor me zag gebeuren, in plaats van het zelf te verzinnen. Dan wist ik meteen: dit is ’m, niets meer aan doen.” Vervolgens trapte hij op de rem om aan de kant van de weg of bij een benzinestation de woorden in zijn opschrijfboekje te krabbelen. „Die magie, dat had ik nog nooit meegemaakt.”

Al kwam er behalve magie ook wat bijgeloof bij kijken. „Ik moet eerlijk bekennen: ik heb mijn auto, een Toyota 4-Runner, gekocht vanwege het cijfer in de naam – omdat dit het vierde album werd.”

Dinsdag kwam die plaat,Shore, plotseling uit, om 15:31 uur Nederlandse tijd. Dat is het exacte tijdstip van de zogeheten equinox: het moment dat de zon recht boven de evenaar staat en de meteorologische herfst begint. „Ik wilde altijd al eens een verrassingsalbum uitbrengen, en als er één moment was om het te doen, was het nu. Het is zo’n onzekere tijd. Niemand weet wat er staat te gebeuren. Van de equinox weet je dat tenminste wel – ook al hebben we er geen enkele invloed op.”

Vroeger wist ik zeker dat muziek het belangrijkste was. Maar in de huidige waanzin kan ik dat niet meer volhouden

Is muziek het belangrijkste?

De crisis heeft zijn houding veranderd, geeft Pecknold toe. „Vroeger wist ik zeker dat muziek het belangrijkste op aarde was. Maar in de huidige waanzin – virus, racisme, klimaatverandering, de aankomende verkiezingen in de VS – kan ik dat niet meer volhouden. Muziek is nu op een andere manier van belang. Je kunt je stemming ermee versterken of veranderen. Als je Elliott Smith opzet omdat je slecht in je vel zit, wil je dat hij dat gevoel naar je terug zingt. Maar je kunt ook Curtis Mayfield of Stevie Wonder draaien om je juist beter te voelen. Met deze plaat wil dat laatste doen: helende muziek maken.”

Daarom dompelde hij zich bewust onder in ‘warme liedjes’ van Sam Cooke, Otis Redding, Marvin Gaye en Nina Simone. „I’m gonna swim for a week in Warm American Water with dear friends”, zingt hij in het eerbetoon ‘Sunblind’, waarin hij overleden muzikale helden expliciet toezingt. Maar ook op de rest vanShore„klinken ze spiritueel door”, zegt hij. „Het is een manier om ze levend te houden en de dood te slim af te zijn.”

Er doet ook een levende legende mee op het album, zij het in gesampelde vorm: Brian Wilson. Aan het begin van ‘Cradling Mother, Cradling Woman’, telt de opper-Beach Boy af en zegt: „Laten we nu de volgende stem opnemen.” Pecknold: „Dat komt uit een film over de opnames vanPet Sounds. Dat fragment betekent heel veel voor mij als puber, omdat ik voor de eerste keer zag hoe hij in de studio alle zanglijnen over elkaar legde. Ik kende toen de surfhits al, maarPet Soundsheeft mijn leven voorgoed veranderd.” Dankzij die plaat echoën de veelstemmige harmonieën van de Beach Boys door in Fleet Foxes, bekent hij.

Het voelt vreemd, maar eigenlijk heeft de pandemie de plaat gered. En misschien geldt dat ook wel voor hemzelf. „In februari leek de wereld nog zo hoopvol, maar stiekem had ik toen moeite om het tempo bij te houden. In een poging het album af te maken had ik veel te veel hooi op mijn vork genomen. Dat was zo stressvol dat ik er bijna aan onderdoor was gegaan. Dat veranderde op slag. Opeens hoefde ik me niet meer zorgen te maken om mezelf of de muziek, maar om de wereld.”

Shoreis nu uit op ANTI-records.

Een versie van dit artikel verscheen ook in nrc.next van 23 september 2020

Lees Verder

Plaats een reactie