Deel 4: ’Daar lig ik dan: vastgebonden op bed in een hotelkamer’

Translating…

Ik zie Anouks verwilderde blik. Pijn en ongeloof. Haar borst gaat gejaagd op en neer terwijl ze naar adem hapt. Met een woest gebaar gooit ze de telefoon weg. Ze hoeft niets te zeggen. Een blik op haar gezicht zegt genoeg, dit appje is niet bedoeld voor de ogen van mijn vrouw.

„Nouk sorry. Ik kan het uitleggen,” stamel ik. Ik krijg een ijskoude blik toegeworpen. Misschien maar beter ook, want als ik heel eerlijk ben zou ik niet weten hoe ik dit moet uitleggen. Ik weet niet eens van wie het berichtje is.

Wraak

Ze glijdt van me af. Graait haar kleding bij elkaar, raapt mijn telefoon weer op en loopt dan naar de badkamer. „Nouk, Noukie. Maak me los, dan kunnen we in ieder geval praten. Kom op nou.” Ze antwoordt niet. Ze smijt met spullen, ik hoor een plons en het doorspoelen van het toilet.

Dan verschijnt ze aangekleed en volledig opgedoft weer in de kamer: „Alsjeblief Nouk. Zeg iets”. Ze komt dreigend op me af. Dit keer met een andere blik dan de lust in haar ogen van een half uur geleden. Nu zie ik dreigende wraak.

Vlak voor het bed buigt ze zich over me heen en vist de creditcard uit mijn broek. Ze staat weer op om weg te lopen, maar dan bedenkt ze zich. Ze knielt weer neer, rits mijn gulp open en haalt mijn slappe lid eruit. Dan verlaat ze zwijgend de kamer.

Vastgebonden

En daar lig ik dan: vastgebonden op een bed in een hotelkamer. Half ontkleed, met mijn jongeheer in slappe toestand uit mijn broek. Zonder telefoon en zonder creditcard. Er schiet van alles door mijn hoofd, van ’hoe kom ik los’ en ’zou Anouk het hotel hebben betaald’, maar ook: ’van wie zou het appje zijn?’ en ’als ze maar niets tegen de kinderen zegt’.

Gelukkig heeft Anouk niet mijn autosleutels meegenomen, dus ik kom in ieder geval thuis. Als ze tenminste mijn Porsche heel heeft gelaten en de sloten van het huis niet heeft veranderd. Maarfirst things first: hoe kom ik los?

De kussensloop snijdt in mijn polsen. Ik probeer mijn handen uit hun kruiselingse positie te draaien, zodat ik meer ruimte heb om de knoop los te maken. Eerst vanuit rechts, dan vanuit links. Geen succes. Uiteindelijk knelt het nu nog harder. Mijn handen beginnen te tintelen. Verdomme. Er zit niets anders op dan om hulp te roepen.

Vernedering

Ik begin zachtjes te roepen. Na een paar keer zinloos „help, help” te hebben gezegd, verhef ik met tegenzin mijn stem. Dat werkt. Al snel wordt er op de deur geklopt:„What is wrong, mate?”

„I can’t get up.”

„Did you fell, mate?”

„Sort of.Could you please ask the reception to help me.”

Ik hoor hoe mijn helper overlegt met een paar andere mensen. Dan sterft het geluid weg. Ik hoop dat ze wegblijven en alleen discreet hotelpersoneel naar boven sturen. Maar helaas: voor de ogen van een compleet Australisch reisgezelschap maakt een mooie receptioniste de deur open.

Ik hoor geproest en gemompel. De receptioniste wordt vergezeld door een man met een EHBO-koffer onder zijn arm. Ze slaat een gilletje als ze mij ziet. De man met koffer mompelt: „Ik dacht dat er hier iemand gewond was…” Wat onhandig maakt hij me los, terwijl de receptioniste het gezelschap de kamer uit dirigeert.

Zo. Dat was de eerste vernedering.

Oorlog

Vernedering 2 is vragen aan de receptie of ze de rekening naar mijn kantoor willen sturen, want ik heb niet de juiste creditcard bij me. Eigenlijk had ik ook nog een vernedering verwacht bij mijn auto. Een kapotte ruit of een wielklem. Gelukkig heeft ze die met rust gelaten. Stilte voor de storm?

Eenmaal in de auto bedenk ik dat ik Anouk eigenlijk moet aanklagen voor mishandeling. Welke idioot laat iemand nou zo achter? Er had van alles kunnen gebeuren. Ik had wel dood kunnen zijn. En dan ook nog mijn telefoon verzuipen in de wc, zodat ik geen hulplijn kan bellen. Rotwijf. Ik geef extra gas. Als ze oorlog wil, dan kan ze oorlog krijgen.

Redelijk onbesuisd race ik over de snelweg. Waar ga ik eigenlijk naar toe. Naar huis voor ruzie of een weekend zwijgen? Of rij ik nog even langs de vermoedelijke afzender van het bewuste appje? Ik heb nog wel zin in een vrijpartij. De vorige werd immers ruw verstoord.

Tevreden over mijn plan draai ik haar wijk in. Uiteraard parkeer ik niet voor de deur, daarvoor valt de Porsche te veel op. Jammer dat ik haar niet kan appen om mijn komst aan te kondigen. Het is inmiddels al na middernacht, misschien slaapt ze al. Ik sla de hoek om. Gelukkig, er brandt nog licht. Ik loop het tuinpad op en steek mijn arm uit om aan te bellen. Maar net als ik op de bel wil drukken, hoor ik stemmen.

De Vechtscheiding teruglezen?

Mis niet langer de mooiste VROUW verhalen in je mailbox!

Ongeldig e-mailadres. Vul nogmaals in aub.

Uitschrijven kan met 1 klik

Lees Verder

Plaats een reactie